This post is also available in: Dutch (below)
Every stretch of our coast has its own crab colonies, consisting of different species. Hermit crabs are the familiar crabs, in a variety of sizes, with a borrowed shell to protect their soft tissue. Then there are the pale yellow sand crabs, or Ghost crabs, which crawl out of their safe burrows in the sand at the end of the afternoon to search for food in the form of small bits of organic material in the surf. Crabs are also often found on the rocks, such as the Sally Lightfoot crabs, which jump from rock to rock to eat algae.
A crab shell or not?
Whether it’s the beach or the rocky coast around the island, chances are you’ll find a crab shell at some point, with the legs and claws still attached. The key then is to figure out whether it’s a dead crab or an old crab shell. The best way to tell is by looking at the eyes. If the eyes are still dark, and you can’t find any loose parts on the body, then you’ve got a dead crab. Be careful taking it with you, as it can smell quite bad. However, if the eyes are transparent and empty, like the crab in the photo, then you’ve got a crab’s shell. If you turn the shell over, you’ll see that it’s loose under the flap. Throughout the year, there are times when you can suddenly find hundreds of these skins on the coast or beach. This is evidence that a large group of crabs has shed their old, tight shells.
Exoskeleton
Crabs (and other crustaceans) have a hard exoskeleton, an outer shell that doesn’t grow. If they need to grow, they first have to shed this outer shell, through moulting. Underneath is a more flexible skin that can stretch, but also needs to harden before the animals can function properly again. This is when the crabs are at their most vulnerable. As soon as the crab needs to grow again, the process will start all over again.
Titbits: Jasje uit
Elk stukje van onze kust kent zijn eigen krabbenkolonies bestaande uit verschillende soorten. Heremietkreeften zijn de bekende krabben, in een variatie aan afmetingen, met een geleende schelp om hun weke delen te beschermen. Daarnaast heb je de bleekgele zandkrabben of Ghost crabs die aan het einde van de middag uit hun veilige holletjes in het zand kruipen om in de branding op zoek te gaan naar voedsel in de vorm van kleine stukjes organisch materiaal. Op de rotsen zitten ook vaak krabben, zoals bijvoorbeeld de Sally Lightfoot krabben die van rots tot rots springen om algen te kunnen eten.
Een krabbenhuidje of toch niet?
Op het nou het strand is of de rotsige kust rondom het eiland, de kans is groot dat je op gegeven moment een krabbenpantser vindt, met de poten en scharen er nog aan. Dan is het de clue om uit te vinden of het om een dode krab gaat of om een oud jasje van een krab. En dat kun je het beste zien aan de ogen. Zijn de ogen nog donker gekleurd, en kun je op het lijf verder geen losse onderdelen vinden, dan heb je echt een dode krab in handen. Pas dan op met het meenemen want deze kunnen aardig stinken. Zijn de ogen echter doorzichtig en leeg, zoals de krab op de foto, dan heb je een krabbenhuidje in handen. Draai je het pantser dan om dan kun je zien dat het onder ‘klepje’ los zit. Gedurende het jaar zijn er momenten dat je ineens honderden van deze vellen kunt aantreffen op de kust of het strand. Het bewijs dat een grote groep krabben hun oude krappe jassen hebben afgegooid.
Exoskelet
Krabben (en andere kreeftachtigen) hebben een hard exoskelet, een schaal aan de buitenkant die niet groeit. Als ze dieren moeten groeien moeten ze eerst deze buitenschaal afgooien, de vervelling. Eronder zit een flexibeler vel die kan uitrekken, maar ook moet uitharden voor de dieren weer een beetje kunnen functioneren. Dan zijn de krabben op hun kwetsbaarst. Zodra de krab weer moet groeien zal het proces weer opnieuw beginnen.