Honeybees on Curaçao (3) – Interview with beekeepers Maartje & Peter

Heading out into the field in a protective suit alongside experienced beekeepers to remove a bee nest from a tree—in an ecologically responsible manner—and transplant it into a hive was an adventure I will look back on with awe and pleasure for a long time to come. This opportunity not only allowed me to follow each step of the removal process, but it also enabled me to capture a substantial collection of photographs of an event that most people will never witness. In the previous article in this series, I described the process of removing the bee nest in detail. In this article, I sit down with the beekeepers I accompanied that day.

Maartje and Peter in Curaçao
Peter (left), Maartje (right) and the author (centre) after the job was done. Photo Leon Pors

Their beekeeping venture began as a hobby that grew well beyond its original scope—a path the couple arrived at after many twists and turns. Originally from the Netherlands, they moved to Curaçao in 2010, as the climate there was better suited to their health needs. In the Netherlands, Maartje worked primarily in the equestrian world. In Curaçao, she held various roles, including positions at a call center, several small-scale (boutique) hotels, and a company that imported and distributed pet supplies. In her final job—at a small hotel in Bandabou—she worked in the kitchen while occasionally assisting a colleague by leading tours for their company, Back2Nature Tours. This business focuses on small-scale, private excursions for nature lovers, taking guests to hidden, tranquil natural spots across Curaçao. Eventually, she was given the opportunity to take over the company from her colleague. Since then, Maartje and Peter can frequently be spotted driving their signature jeep to “off-the-beaten-path” locations on the island. “It’s incredibly enjoyable work—private tours for nature enthusiasts, where we go ‘back to nature’ and showcase the island’s beautiful, lesser-known spots,” Maartje explains during our conversation. However, not all developments are positive—especially given the massive growth in tourism over the past few years and the large-scale development projects springing up all over the island. “It’s becoming increasingly difficult to show people these beautiful spots; they’re getting harder to find. Everything is becoming a bit more restricted,” says Maartje.

The beginning of an interest in bees
Honey bees visiting the invasive Beyisima-vine, a nectar-rich plant attracting large numbers of bees. All photos Michelle Pors-da Costa Gomez

Since the couple owned a substantial piece of land next to their home—where they hoped to set up a greenhouse for growing fruits and vegetables—they began looking for a beekeeper who could assist them, but were unable to find anyone offering such a service. During their search, they connected with a local beekeeper and mentor, Roy Lai, who was eager to share his knowledge. This sparked their curiosity and enthusiasm for the craft. Maartje took online courses for beekeepers offered by the Dutch Beekeepers Association (NVB), which provided an excellent foundation for learning the basics—including the theory behind catching swarms, extracting honey, and relocating bees. She also completed the “Beekeeper 1” and “Beekeeper 2” courses. She gained practical, hands-on experience in the field in Curaçao under the guidance of her mentor, Roy Lai. She soon discovered that while the fundamental principles taught in the Dutch courses were a great starting point, the reality on the ground in Curaçao often differed from the situation in the Netherlands. In Europe, the seasons are a fixed factor that dictate what can and cannot be done with bees; in Curaçao, however, it is a completely different story. The local climate—consisting of a rainy season and a dry season—has shaped the behavior of the bees, which in turn necessitates a different approach.

The challenges of a beekeeper in Curaçao
Bees in a beehive.

The differences between beekeeping in the Netherlands and in Curaçao extend well beyond the absence of distinct seasons. In Curaçao, beekeepers also face challenges that compromise the health of bee colonies—one of the most troublesome being an infestation of the dreaded Varroa mite. These parasites, which grow to about 1.5 millimetres in length, rely on the brood (eggs and larvae) of honey bees to reproduce. Adult mites attach themselves to the honey bee—nestling between the head and the thorax, between the thorax and the abdomen, or between the abdominal segments—where they feed on the bee’s fat body. This weakens the honey bee’s immune system, making it highly susceptible to invading pathogens. Because the mites spread rapidly throughout a hive, the colony’s overall resistance quickly declines; in many cases, an infested colony will perish before long. Globally, Varroa mites are considered the primary cause of mass honey bee mortality, resulting in a significant negative economic impact. The Varroa mite is also a major problem in Curaçao. Prior to 1992, the mite was not present on the island; it was introduced through the uncontrolled import of queen bees from abroad—intended to bring in “new blood”—and, within a few years, it had spread extensively across the island. The lack of appropriate phytosanitary legislation and corresponding import controls has allowed a problem that previously did not exist to take hold, with all the consequences that entails. A bee colony infested with the mite becomes noticeably more aggressive, as the parasite causes significant irritation among the worker bees. This also affects people who come into contact with them, since the bees are quicker to react aggressively. Furthermore, the standard, established treatments for the mite do not work effectively in Curaçao—a notable difference from the situation in the Netherlands—because the temperatures here are too high. Most treatments are not only costly, but are generally only effective up to 28 degrees Celsius, with a few working up to 30 degrees. On the island, however, daytime temperatures are much higher. Nevertheless, Maartje uses a product that remains effective up to 30 degrees, and she tailors the treatment to the specific condition of each colony. “Too often, beekeepers focus too much on cutting costs and making money. It is the beekeeper’s responsibility to keep their colonies healthy. This means that every colony you capture must be thoroughly checked for the presence of mites before you place it anywhere near other bee colonies.” “Preventive treatment against mites is also essential,” Maartje explains. Every new bee colony she acquires is first placed in a form of quarantine, where it undergoes regular checks and preventive treatment. Only after a set period, during which no mites have been detected, is the hive moved to join the others.

Incidentally, as of 2026, Curaçao still lacks phytosanitary legislation—and the associated oversight regarding the import of plants, animals, soil, and similar items—despite repeated attempts over the last 15 years to introduce such laws. Every attempt has simply vanished into the vast filing cabinets of the Ministry of GMN.

The Varroa mite is not the only insect that has a massive impact on bee colonies kept in hives. The so-called wax moth can arguably be considered the bees’ greatest enemy, acting as a parasite within the hive. When food is scarce—for instance, due to prolonged drought—the bees become weakened. If a Varroa infestation occurs simultaneously, the bees are weakened further, creating an ideal environment for these moths. The wax moth is a small insect, similar in size to the moths sometimes found emerging from bags of dog food. These moths enter the hive via the landing board—the opening used by worker bees to come and go—and lay their eggs in the wax of the honeycombs. The moth larvae consume not only honey but, more significantly, the wax of the combs; this creates large tunnels where the larvae have fed, rendering the hexagonal cells unusable. Furthermore, the wax moth larvae produce silky threads that can cover an entire honeycomb in a very short time. Within as little as two weeks, the hive can become completely overrun by wax moth larvae and pupae, leading to the collapse of the bee colony. Moreover, the hives cannot be reused without thorough cleaning using hot water and vinegar. “Maintaining hygiene is the only solution.” In the Netherlands, acetic acid is sometimes sprayed to combat a wax moth infestation, though this method is sensitive to temperature. “Here in Curaçao, I’ve noticed that the wax moth doesn’t like the scent of lavender oil, so I use that regularly as a preventive measure—along with frequent checks of all the hives,” says Maartje. Wax moths are primarily found in bee colonies kept in hives, and much less so in wild, unmanaged nests. “An exposed, wild nest has more guard bees that actively fend off wax moths. If a colony rescued from the wild happens to be a bit weak, we narrow the hive entrance—the landing board—to reduce the chance of a wax moth slipping inside unnoticed. We open every hive every three weeks to inspect the hive itself and check the bees for their flight patterns and other key indicators. During their first few days in a new hive, the bees need time to acclimatize, so we try not to disturb them too much. After a week, we insert strips containing treatments for Varroa mites, and two weeks later, we conduct a thorough inspection—which includes checking for the presence of wax moths.”

Honey bees in the news in Curaçao

The frequency with which Peter and Maartje receive calls to remove a honeybee nest depends on the time of year. Sometimes they are called only once a month, while during particularly busy periods, this can increase to four or five calls per week. “Bees may swarm for various reasons. When food is abundant, the colony grows, and the nest becomes too small, forcing them to seek a new location. Another reason is the birth of a new queen; the old queen—provided she hasn’t been killed—will leave with a portion of the worker bees to find a new home. Drought can also trigger swarming, though this happens less frequently.” When swarming, the bees fill their stomachs with honey and set off in search of a more favorable site.

During the dry season, when there are no flowers from which to collect nectar, bees must rely on the food reserves stored within the nest—honey. When food becomes scarce, the bees grow increasingly irritable and begin to appear in places where water and food can be found. This leads to what is often described as an ‘invasion’ of aggressive bees.”

Honey bee nest in the wild.

From time to time, bees make the news—usually in a negative light, and occasionally involving human victims. Maartje and Peter are very clear on this point: “Such incidents will only become more frequent, with potentially very serious consequences.” “There is increasingly less space in nature for nests, and the clearing of large natural areas has reduced the availability of food—a problem that becomes even more acute during dry periods.” As nesting sites dwindle and development encroaches further, bees are more likely to build their nests in places where they are bound to encounter humans. Monitoring is therefore essential, particularly in areas where these insects prefer to nest—such as poorly maintained cemeteries with exposed burial vaults or crypts, old buildings, and ruins. Conducting thorough due diligence before clearing overgrown sites—especially those containing abandoned vehicles or ruins—is crucial to ensure that those performing the cleanup do not unexpectedly come into contact with bee nests.

Beekeepers can play a significant role in preventing an increase in such incidents, primarily by focusing on public awareness and education. Furthermore, dedicated spaces should be set aside for beekeepers and their hives, effectively designating certain areas as “bee zones.” It should also be mandatory for beekeepers to register the locations of their hives—not only to prevent competition between colonies in confined areas but also for the sake of public safety. As recreational pressure on natural areas continues to rise—with more hikers and visitors—it is vital to clearly identify areas that may pose a risk due to the presence of beehives.

Maartje and Peter keep hives in several locations themselves. In addition to the hives on their own property, they also maintain colonies at the ‘Rescue Paws’ dog shelter and at ‘Hòfi Pastoor.’ More information about ‘Hobby Imkerij Bodewits’ (Hobby Beekeeping Bodewits)—including details on where you can find them at various markets selling soap, honey, and other products—is available on their Facebook page, ‘Hobby Imkerij Bodewits.’

Other articles in this series (Click on the name to read):
  1. Honeybees on Curaçao (with notes on other islands of the former Netherlands Antilles) (1)
  2. Honeybees on Curaçao (2) – Heading into the field to remove a bee nest

Honingbijen op Curaçao (3) – Interview met imkers Maartje en Peter

Abeha, bijen; ze staan maar al te vaak in het lokale nieuws en meestal op negatieve wijze na een aanval met serieuze gevolgen voor dier of mens. In de berichtgeving is vaak weinig nuance te bekennen en wordt nauwelijks aandacht besteed aan de bijensoort zelf die aan de wortel van de nieuwsberichten staat en waarom aanvallen überhaupt plaatsvinden. De gevolgen van de berichtgeving zijn echter grootschalige destructie van alles wat maar een bijennest is, vaak ook als dat helemaal niet nodig is. In het eerste deel van deze serie artikelen ging ik in op de relatief jonge introductie van de honingbij op Curaçao. In dit derde deel ga ik in gesprek met Peter Bodewits en Maartje Bodewits-Hop, nadat ik eerder met ze op pad ben geweest om een bijennest te verwijderen uit een boom (zie vorig artikel). Het gesprek gaat over hoe ze in het vak zijn terecht gekomen, en hun blik op de imkerij en de bijenincidenten van de afgelopen jaren.

Met een beschermend pak aan het veld in met ervaren imkers om een bijennest op ecologisch verantwoorde wijze uit een boom te halen en te transplanteren naar een bijenkast, is een avontuur waar ik nog heel lang met ontzag en plezier aan zal terugdenken. Dankzij deze mogelijkheid kon ik niet alleen de stappen voor de verwijdering een voor een volgen, het maakte ook dat ik een behoorlijke collectie foto’s kon maken van een gebeurtenis die de meeste mensen nooit zullen meemaken. In het vorige artikel in deze serie beschreef ik het proces om het bijennest te verwijderen in detail. In dit artikel ga ik in gesprek met de imkers waar ik mee mocht meelopen op die dag.

Maartje en Peter naar Curaçao
Peter (links), Maartje (rechts) en de auteur na het verwijderen van een bijennest. Foto Leon Pors.

De imkerij is een uit zijn krachten gegroeide hobby waar het echtpaar in terecht is gekomen na vele omwegen. Oorspronkelijk uit Nederland afkomstig kwamen ze in 2010 op Curaçao terecht, dat klimatologisch beter geschikt was om gezondheidsredenen. In Nederland was Maartje vooral werkzaam in de paardenwereld. Op Curaçao heeft ze verschillende functies bekleed en was werkzaam in onder andere een call center, in verschillende kleinschalige (boutique) hotels en een import en distributiebedrijf voor dierbenodigdheden. Bij haar laatste baan bij een klein hotel op Bandabou werkte ze in de keuken en hielp af en toe in het tourbedrijf van een collega bij het waarnemen van tours. Dit bedrijf, Back2Nature tours, heeft een formule dat zich richt op kleinschalige privé tours voor natuurliefhebbers, naar verborgen en stille natuurplekjes op Curaçao. Uiteindelijk kreeg ze de kans dit bedrijf over te nemen van haar collega en sindsdien is Maartje samen met Peter geregeld te spotten op ‘off the beaten track’ locaties op het eiland met de karakteristieke jeep. ,,Het werk is ontzettend leuk, private tours voor de zogenaamde geitenwollensokken doelgroep, waar we back to nature gaan en de mooie plekjes van het eiland tonen”, vertelt Maartje tijdens ons gesprek. Maar niet alle ontwikkelingen zijn rooskleurig, en vooral niet met de massieve groei van het toerisme in de afgelopen paar jaar, en de daarmee gepaard gaande grote ontwikkelingsprojecten over het hele eiland. ,,De mooie plekjes worden steeds lastiger te tonen, het is moeilijker om ze te vinden. Het wordt allemaal wat beperkter”, aldus Maartje.

De start van de interesse in bijen
Honingbijen bezoeken de invasieve Beyisima-plant, een nectarrijke plant die grote aantallen bijen aantrekt. Alle foto’s: Michelle Pors-da Costa Gomez

Aangezien het koppel een flink stukje terrein bij hun huis in bezit had, waar ze graag een bijen kas wilden neerzetten in verband met het verbouwen van groente en fruit, gingen ze op zoek naar een imker die dit zou kunnen doen, maar vonden er toen geen die dit deed. Tijdens de zoektocht kwamen ze in contact met lokale imker en leermeester Roy Lai, die graag zijn kennis wilde overdragen. Dat wakkerde de nieuwsgierigheid naar het vak en het enthousiasme aan. Online volgde Maartje de Nederlandse cursussen voor imkers van De Nederlandse Bijenhoudersvereniging (NVB), een goed startpunt om de beginselen van het vak onder de knie te krijgen waaronder de theorie achter het vangen van bijenzwermen, honing slingeren, bijen weghalen. Daarnaast volgde ze de cursussen Imker 1 en Imker 2. De praktijk deed ze in het veld op Curaçao onder begeleiding van leermeester Lai. Al gauw kwam ze erachter dat de basisbeginselen van de Nederlandse cursussen een prima startpunt waren, maar dat in de praktijk bleek dat verschillende zaken toch even wat anders verliepen dan in Nederland. Waar in Europa de seizoenen een gegeven zijn en bepalen wat er wel en wat er niet kan worden gedaan met bijen, is dat op Curaçao totaal anders. De seizoenen bestaande uit het regenseizoen en het droge seizoen, zorgen voor omstandigheden die het gedrag van de bijen hebben aangepast. En dat vereist een andere aanpak.

De uitdagingen van een imker op Curaçao

Bijen op een wild bijennest.

De verschillen tussen het imkeren in Nederland en op Curaçao gaat echter nog verder dan het ontbreken van seizoenen. Een imker staat ook op Curaçao voor uitdagingen die de gezondheid van bijenvolken aantasten, en een van de vervelendste is een besmetting met de gevreesde Varroamijt. Deze parasieten worden ongeveer 1,5 millimeter lang en zijn afhankelijk van het broed (eieren en larven) van honingbijen om zich te kunnen voortplanten. De volwassen mijten gaan tussen de kop en het borststuk van de honingbij, tussen het borststuk en het achterlijf, en tussen de ringen van het achterlijf zitten waar ze parasiteren op het vetlichaam van de bijen. Dit zorgt ervoor dat de weerstand van de honingbijen achteruit gaat en ziektekiemen een grote kans krijgen om binnen te dringen. Omdat de mijten zich razendsnel verspreiden in een nest wordt de algehele weerstand van een bijenvolk als snel een stuk lager en in veel gevallen duurt het niet lang voordat een dergelijk besmet volk afsterft. Wereldwijd worden de Varroamijten gezien als de grootste veroorzaker van de massale sterfte van honingbijen en als zodanig hebben ze een enorme negatieve economische impact. Ook op Curaçao is de Varroamijt een groot probleem. Voor 1992 kwam deze mijt niet voor op het eiland. Dankzij het ongecontroleerd invoeren van nieuwe koninginnen uit het buitenland, om ‘nieuw bloed’ te introduceren is de mijt hier terecht gekomen, en na enkele jaren op grote schaal verspreid over het eiland. Het ontbreken van gepaste fytosanitaire wetgeving en de daarbij behorende controles bij import, heeft gezorgd dat een probleem dat er niet was, toch zijn intrede heeft gedaan met alle gevolgen van dien. Een bijenvolk dat geïnfecteerd is met de mijt, is een merkbaar agressiever volk, omdat de mijt zorgt voor grote irritatie onder de werkbijen. Dat heeft ook gevolgen voor mensen die ermee in contact komen aangezien de bijen sneller agressief reageren. Daar komt bij dat de bestaande geijkte bestrijdingsmiddelen tegen de mijt op Curaçao niet goed werken, ook een verschil met Nederland, omdat de temperaturen hier te hoog zijn. De meeste bestrijdingsmiddelen zijn niet alleen kostbaar maar werken het beste tot een temperatuur van 28 graden Celsius, een enkeling tot 30 graden. De dagtemperaturen zijn op het eiland echter veel hoger. Desalniettemin gebruikt Maartje in ieder geval de stof die tot 30 graden werkzaam is, en past de behandeling aan naar de situatie van het volk. ,,Het komt te vaak voor dat imkers teveel denken aan kostenreductie en geld verdienen. Het is de verantwoordelijkheid van de imker om bijenvolken gezond te houden. En dat betekent dat je elk bijenvolk die je hebt gevangen goed moet controleren op de aanwezigheid van de mijten, voordat je ze in de buurt van andere bijenvolken neerzet. Ook het preventief behandelen tegen de mijten is essentieel”, geeft Maartje aan. Elk nieuw bijenvolk in een bijenkast wordt bij haar eerst in een soort van quarantaine geplaatst en zeer regulier gecheckt en preventief behandeld. Pas na een vastgestelde periode waarin geen aanwezigheid van de mijten is geconstateerd wordt de kast bij andere bijenkasten neergezet.

Overigens heeft Curaçao anno 2026 nog altijd geen fytosanitaire wetgeving met daarbij behorende controle op import van planten, dieren, aarde en dergelijke ondanks herhaaldelijke pogingen in de laatste 15 jaar om deze wetgeving te introduceren. Elke poging is verdwenen in de grote ladekast van het ministerie van GMN.

De Varroamijt is niet het enige insect dat een enorme impact heeft op bijenvolkeren in kasten. De zogenaamde Wasmot kan bijna gezien worden als de grootste vijand van de bijen en parasiteren in de kast. Als er weinig voedsel is door langdurige droogte verzwakken de bijen. Als er dan ook nog een Varroa invasie is worden de bijen nog zwakker en is er een vruchtbare situatie gecreëerd voor deze mottensoort. De wasmot is een klein motje, vergelijkbaar in omvang met de motten die soms uit zakken hondenvoer komen. De insecten gaan via de vliegplank van een bijenkast, de opening waar de werkers naar binnen en naar buiten gaan, naar binnen en leggen eieren in de was van de bijenraten in de kast. De larven van de mot vreten naast honing ook vooral de was van de raten aan waardoor er grote gangen ontstaan waar de larven hebben gegeten en de hexagonale kamers onbruikbaar worden. Daarnaast produceren de larven van de Wasmot ook een zijdeachtige draden die binnen een mum van tijd de hele raat bedekken. Binnen een periode van soms 2 weken is de bijenkast geheel overheerst door de larven en poppen van de wasmot en gaat het bijenvolk ten onder. De kasten kunnen ook niet worden hergebruikt zonder een uitgebreide reiniging met warm water en azijn. ,,Hygiëne houden is de enige oplossing hiervoor. In Nederland wordt er bij een invasie van de wasmot gespoten met azijnzuur maar ook dat is temperatuurgevoelig. Hier op Curaçao heb ik gemerkt dat de Wasmot niet houdt van de geur van lavendelolie, dus dat gebruik ik regelmatig als preventiemiddel, net als het regelmatig controleren van alle kasten”, aldus Maartje. De Wasmot komt vooral voor bij bijenvolken in bijenkasten en veel minder bij verwilderde nesten. ,,Een open nest heeft meer verdedigende bijen die actief de Wasmot tegengaan. Als een uit het wild weggehaald bijenvolk wat zwakker is, schuiven de vliegplank wat meer dicht zodat de kans dat Wasmot ongezien naar binnen kan kleiner is. We maken alle kasten om de 3 weken open om de kast zelf te checken en de bijen te controleren op vliegtechniek en andere belangrijke zaken. De eerste dagen in de bijenkast moeten de bijen sowieso acclimatiseren en dan willen we ze niet teveel storen. Na een week gaan de strips met bestrijdingsmiddel tegen Varroa erin en vervolgens controleren we 2 weken later uitgebreid ook op de aanwezigheid van de Wasmot”.

Honingbijen in het nieuws op Curaçao

Hoe vaak Peter en Maartje worden gebeld voor het weghalen van een nest honingbijen is afhankelijk van de periode van het jaar. Soms worden ze slechts 1 keer per maand gebeld en in de echt drukke periode kan dat uitgroeien tot 4-5 keer per week een telefoontje. ,,Bijen kunnen om verschillende redenen gaan zwermen. Als er veel voedsel is gaat het volk groeien en wordt het nest te klein waardoor ze op zoek moeten naar een nieuwe locatie. Een andere reden is als er een nieuwe koningin wordt geboren. De oude koningin gaat dan met een deel van de werksters op zoek naar een nieuwe woonplek, als ze niet eerst wordt doodgemaakt. Ook bij droogte kan een nest gaan zwermen, al komt dat minder vaak voor.” Bij zwermen gooien de bijen hun maag vol met honing en en gaan op zoek naar een andere, meer gunstige plek.

In de droge periode, wanneer er geen bloemen zijn om nectar te verzamelen moeten bijen gebruik maken van het reservevoedsel in het nest; honing. Als er te weinig voedsel is zijn bijen ook vaker geïrriteerd en dan worden ze zichtbaar waar er wel water en voedsel is. Dan krijg je de zogenoemde invasie van agressieve bijen.”

Wild honingbijennest.

Bij vlagen staan bijen in het nieuws, meestal op negatieve wijze en soms met slachtoffers. Maartje en Peter zijn heel duidelijk daarin. ,,Deze incidenten zullen alleen maar vaker voorkomen met zeer negatieve gevolgen. Er is steeds minder ruimte in de natuur voor nesten en er is door het kaal maken van grote stukken natuur steeds minder voedsel te vinden, helemaal in de droge periode”. Door afnemende locaties voor nesten en oprukkende ontwikkelingen zullen bijen steeds vaker hun nesten maken op locaties waar ontmoetingen met mensen zullen toenemen. Monitoring is daarbij essentieel, vooral op plekken waar de dieren graag een nest bouwen, zoals in slecht onderhouden begraafplaatsen met open zerken of kelders, oude gebouwen en ruïnes. Een goede due diligence bij bijvoorbeeld het ‘schoonmaken’ van een overwoekerd terrein met oude auto’s of een ruïne op het terrein is belangrijk om te voorkomen dat schoonmakers onvoorbereid in contact komen met bijennesten.

Imkers kunnen daarbij en grote rol spelen om te voorkomen dat de incidenten toenemen, onder andere door nadruk te leggen op voorlichting en educatie van de bevolking. En er moet ruimte gecreëerd worden voor imkers en hun bijenkasten waarbij gebieden worden aangewezen als bijen gebieden. Daarnaast zou het verplicht moeten worden dat imkers aangeven waar er bijenkasten staan. Om te voorkomen dat er competitie ontstaat tussen volkeren in kleine gebieden maar zeker ook voor de nationale veiligheid. De recreatiedruk, ook in natuurgebieden neemt toe met onder andere wandelaars. Voor de veiligheid is het belangrijk dat duidelijk is dat bepaalde gebieden gevaarlijk zijn door de aanwezigheid van bijenkasten.

Maartje en Peter hebben zelf op verschillende plekken bijenkasten staan. Niet alleen op het terrein bij hun woning, maar ook bij Hondenopvangcentrum Rescue Paws en bij Hòfi Pastoor staan er verschillende kasten. Meer informatie over Hobby Imkerij Bodewits, inclusief informatie over hun aanwezigheid op verschillende markten et zeep, honing en andere producten is te vinden op de Facebook pagina Hobby Imkerij Bodewits.

Andere artikelen in deze serie (Klik op de titel om het artikel te lezen):
  1. Honingbijen op Curaçao (met notities van de overige eilanden in de voormalige Nederlandse Antillen) (1)
  2. Honingbijen op Curaçao (2) – Het veld in om een bijennest te verwijderen

Cookieconsent met Real Cookie Banner